ไอทีในชีวิตประจำวัน # 170 แนวโน้มการมีเว็บเพจสำรอง (5 มกราคม – 11 มกราคม 2552)
ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตที่เผยแพร่ผ่านเว็บไซต์มักจำแนกเนื้อหาออกเป็นเว็บเพจมากมาย โดยนิยมเรียกเว็บเพจหน้าแรกของเว็บไซต์ว่าโฮมเพจ การเกิดขึ้นของเว็บเพจมาจากเรียบเรียง หรือประพันธ์ขึ้นตามนโยบายของผู้พัฒนาที่เลือกสรรข้อมูลมาอย่างระมัดระวัง เมื่อข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องใช้ทั้งทรัพยากรและเวลา จึงต้องป้องกันมิให้ข้อมูลสูญหาย และหาช่องทางให้เข้าถึงข้อมูลได้อย่างสะดวกรวดเร็ว แผนลดความเสียหายถ้าเกิดปัญหาต่อเว็บไซต์หลัก คือ การสร้างเว็บเพจสำรอง (Backup Webpage) เพิ่มขึ้นด้วยการคัดลอกเว็บเพจที่มีอยู่ไปเผยแพร่ในเครื่องบริการอื่นผ่านชื่อโดเมนใหม่ (New Domain Name) ผู้เขียนได้สร้างเว็บเพจใหม่ไปพร้อมกับการเพิ่มเว็บเพจสำรองที่เผยแพร่ผ่านชื่อโดเมนใหม่ในเครื่องบริการใหม่ ซึ่งต่างกันทั้งแหล่งที่ตั้ง และระบบปฏิบัติการ นอกจากจะเผยแพร่ผ่านระบบออนไลน์แล้วยังสร้างระบบติดตั้งเครื่องบริการแบบออฟไลน์ที่รวบรวมเว็บเพจ ระบบอีเลินนิ่ง และระบบอีคอมเมอร์ซให้ผู้ใช้นำไปติดตั้งและใช้งานที่บ้านของตนได้โดยง่าย
น่าแปลกที่แนวคิดเรื่องเว็บเพจสำรองแบบออฟไลน์ไม่ได้รับความนิยมในหมู่นักพัฒนาเว็บไซต์ แม้ผู้เขียนจะเริ่มใช้งานระบบนี้มาตั้งแต่ปี 2544 ก็ยังไม่พบการใช้งานเว็บเพจสำรองมากนัก อาจเป็นเพราะสาเหตุที่ควบคุมเว็บเพจที่กระจายอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ต่างกันทำได้ยาก ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นโดยไม่จำเป็น และแนวคิดนี้ไม่ถูกยอมรับในกลุ่มผู้ให้บริการสืบค้นข้อมูล (Search Engine) เพราะนโยบายของเว็บไซต์เหล่านี้จะเลือกเว็บเพจที่มาก่อนหรือน่าเชื่อถือเพียงเว็บเพจเดียว ทำให้นักพัฒนาส่วนใหญ่เลือกที่จะเผยแพร่เนื้อหาเพียงหนึ่งเว็บไซต์เท่านั้น
แต่ข้อดีของการมีเว็บเพจสำรอง คือ ทำให้ผู้ใช้เข้าถึงเนื้อหาได้จากหลายเครือข่าย หากเผยแพร่เว็บเพจสำรองไปกับระบบออฟไลน์ เว็บเพจเหล่านั้นก็จะไปอยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์ตามบ้านของผู้ใช้แต่ละคน ถ้าคัดลอกไปไว้ในเครื่องบริการโฮมเพจฟรี แฟ้มข้อมูลที่ถูกผูกเข้าด้วยกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้วนำเสนอผ่านเว็บเพจสำรองก็จะอยู่ต่อไปอีกนาน แม้เครื่องบริการเว็บไซต์หลักจะหยุดให้บริการ หรือผู้พัฒนาเว็บไซต์จากไปก่อนวัยอันควร เพราะเนื้อหาบางอย่างมีประโยชน์ต่อผู้อ่าน การมีแผนสำรองรองรับในกรณีผู้พัฒนาจากไป หรือหมดไฟ จึงเป็นแนวคิดที่น่าจะส่งเสริม มิควรปล่อยให้เนื้อหาในเว็บเพจมากมายต้องหายไปตามสังขารหรือความไม่แน่นอนในความคงอยู่ของมนุษย์