ปั้นน้ำเป็นตัว 3 เรื่องด้วยคำศัพท์

เด็กทั้ง 3 เขียนบทความคนละเรื่อง จึงนำมาบันทึกไว้ที่นี่
คุณหมอ
มีคุณ doctor คนหนึ่งมา count แผ่นรายชื่อของคนไข้
และกิน coffee คุณ doctor ก็มีนโยบายว่าห้องน้ำ clean
และไปกินข้าวผัด แต่ว่าจะกินได้ไหม เพราะว่ามี chilli เยอะ
ในขณะนั้นมีฝนตกและมีสายรุ้งตกลงมามีหลาย colour มาก
และมีคน blind ก็มานั่ง chair คุณ doctor ก็ทดสอบวาด cartoon
ว่ามองเห็นได้บ้าง จึงวาดคน build บ้าน   และคุณ doctor
ก็รู้ว่าเขาเริ่มมองเห็น และคุณ doctor ก็มีคนไข้รายต่อไปและคุณ
doctor ก็คิดงว่าคนนี้เป็นผู้ชายที่จริงก็เป็นเก และคุณหมอ
เดินกลับไปที่บ้านและเล่าเรื่องที่ทำงานของตนเองให้คนในครอบครัว
และไปกินอาหาร อาบน้ำ แปรงฟัน นอนหลับ

โรงพยาบาลและการรักษา
ในวันหนึ่งโรงพยาบาลกำลังจะ abate  งาน แต่มีคนไข้คนหนึ่ง
ได้ถูก adder กัดเข้า แต่ก็รอด จึงให้ขึ้นไปชั้น abode ของโรงพยาบาล
เขาโดนงูที่ abbey  มาแน่คง abide คงนั่งเหม่อลอยเพื่อน   
แต่เขาโดนฉีดยาไปแล้วแข็งชั่ง acrid แต่เราได้นำ adder มาตรวจว่า
มีพิษไหม แต่ไม่ค่อยเจอ คิดว่าจะโดน chock ตีเข้าพิษ จึงออกไปหมด
แต่เขาไม่เป็นไรเราก็ขอแสดง cheer ด้วย
 
ครอบครัวของฉัน
วันหนึ่งฉันไปเที่ยวที่ market  กับ mather และ father  แล้วที่นี่ก็มี animal  
ตัวเล็กตัวน้อยมาขาย เช่น วัว  นก  และปลา  มาขายกันเต็มตลาดแล้วฉันก็บอก
father ว่า “father ขา หนูอยากเลี้ยง  animal ค่ะ” พ่อตอบว่า  “ได้เลยลูก”
และบอกให้ฉันนั่งพักที่ chree  เพราะตอนนี้อากาศมันร้อน  แล้ว father
ก็ไปซื้อน้ำ coconat   มาให้ฉันดื่ม แต่ฉันเป็น girl จึงคิดว่าควรที่จะเลี้ยง  cat
pig and  bird  อย่างละตัว  รวมเป็น three ตัว    และพ่อก็อนุญาตให้ฉันเลี้ยง
แล้ว  father and mather ก็ไปถามราคา ฉันก็ได้สัตว์ด้วย

บทปลงสังขาร บทสวดจากวัดชัยมงคลธรรมวราราม (1)

มีโอกาสไปทำวัตร สวนมนต์ที่ วัดชัยมงคลธรรมวราราม พระครูสังฆรักษ์วิชพงษ์ อิสฺสรธมฺโม ก็เทศธรรม ชวนนั่งสมาธิ ทำให้รู้สึกว่าชีวิตเราไม่แน่นอน ตายวันตายพรุ่งไม่รู้
เช่น อ.วัน.. หัวหน้าผมก็เกือบเสียชีวิต รถคว่ำพังยับเยินไปฟื้นที่โรงพยาบาล

ส่วนผมก็ขับรถทุกวัน ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน บทปลงสังขารนี้ทำให้ต้องเตรียมใจ ฝึกทำใจ เพราะผู้สูงอายุในหมู่บ้านรอบนอกจะสวดบทนี้เป็นกันทุกคน

ยกเว้นคนที่ยังสนุกอยู่กับกิเลส และคิดว่าตนเป็นอมตะ ก็คงยังไม่เคยสวดแน่
ผมเองก็หลงคิดไปว่าจะมีวันพรุ่งนี้ตลอดไป ตั้งแต่นี้ต้องทำใจเตรียมตัวกับสิ่งที่ไม่แน่นอน
ดังโบราณท่านว่า ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน

 

ปราสาทงานศพ
ปราสาทงานศพ

บทสวด

มนุษย์เราเอ๋ย    เกิดมาทำไม
นิพพานมีสุข    อยู่ใยมิไป
ตัณหาหน่วงหนัก   หน่วงชักหน่วงไว้
ฉันไปมิได้    ตัณหาผูกพัน
ห่วงนั้นพันผูก   ห่วงลูกห่วงหลาน
ห่วงทรัพย์ศฤงคาร    จงสละเสียเถิด
จะได้ไปนิพพาน   ข้ามพ้นภพสาม
ยามหนุ่มสาวน้อย   หน้าตาแช่มช้อย
งามแล้วทุกประการ  แก่เฒ่าหนังยาน
แต่ล้วนเครื่องเหม็น  เอ็นใหญ่เก้าร้อย
เอ็นน้อยเก้าพัน   มันมาทำเข็ญใจ
ให้ร้อนให้เย็น   เมื่อยขบทั้งตัว
ขนคิ้วก็ขาว    นัยน์ตาก็มัว
เส้นผมบนหัว   ดำแล้วกลับหงอก
หน้าตาเว้าวอก   ดูน่าบัดสี
จะลุกก็โอย    จะนั่งก็โอย
เหมือนดอกไม้โรย    ไม่มีเกสร
จะเข้าที่นอน    พึงสอนภาวนา
พระอนิจจัง    พระอนัตตา
เราท่านเกิดมา   รังแต่จะตาย
ผู้ดีเข็ญใจ      ก็ตายเหมือนกัน
เงินทองทั้งนั้น   มิติดตัวไป
ตายไปเป็นผี    ลูกเมียผัวรัก
เขาชักหน้าหนี   เขาเหม็นซากผี
เปื่อยเนาพุพอง   หมู่ญาติพี่น้อง
เขาหามเอาไป   เขาวางลงไว้
เขานั่งร้องไห้    แล้วกลับคืนมา
อยู่แต่ผู้เดียว    ป่าไม้ชายเขียว
เหลียวไม่เห็นใคร   เห็นแต่ฝูงแร้ง
เห็นแต่ฝูงกา    เห็นแต่ฝูงหมา
ยื้อแย่งกันกิน    ดูน่าสมเพช
กระดูกกูเอ๋ย    เรี่ยรายแผ่นดิน
แร้งกาหมากิน   เอาเป็นอาหาร
เที่ยงคืนสงัด    ตื่นขึ้นมินาน
ไม่เห็นลูกหลาน   พี่น้องเผ่าพันธ์
เห็นแต่นกเค้า   จับเจ่าเรียงกัน
เห็นแต่นกแสก ร้องเรียกแหกขวัญ
เห็นแต่ฝูงผี    ร้องไห้หากัน
มนุษย์เราเอ๋ย    อย่าหลงนักเลย
ไม่มีแก่นสาร    อุตส่าห์ทำบุญ
ค้ำจุนเอาไว้    จะได้ไปสวรรค์
จะได้ทันพระพุทธเจ้า  จะได้เข้าพระนิพพาน
อะหังวันทามิ   สัพพะโส
อะหังวันทามิ   นิพพานะ
ปัจจะโย โหตุ

http://www.thaiall.com/learn/toremember.htm

ประถมหนึ่งของมาหยา

กีฬาสี
กีฬาสี

สวัสดีค่ะ พบกันอีกแล้ว ตอนนี้หนูอยู่ประถมสาม
แต่จะเล่าเรื่องตอนประถมหนึ่งให้ฟังค่ะ
ตอนนี้จำชื่อคุณครูไม่ได้ แต่จำได้ว่าสนุก
จำชื่อเพื่อนได้ชื่อ แพรว
ประถมสามไม่ได้เก็บถ้วยเหมือนประถมหนึ่ง
เพราะมีเวรเก็บให้
แต่ประถมหนึ่งทุกคนต้องเก็บกันเอง
แต่ไม่เหนื่อยสักเท่าไร
ตอนประถมสามต้องขึ้นบันไดทุกวัน
รู้สึกเหนื่อย กระเป๋าก็หนัก
ฉันชอบเรียนวิชาคอม พละค่ะ

ชีวิตตอนอนุบาลของพีพี

กีฬาสี
กีฬาสี

ฉันชื่อพีพี อยู่โรงเรียนอนุบาลเขลางค์รัตน์อนุสร
ขึ้นชั้นอนุบาล 2/9 น้องชื่อมาหยา ห้องเดียวด้วยกัน
วันแรกเห็นมีเพื่อนเยอะมาก แต่รู้จักเพียง 2 – 3 คน
ชื่อว่า อ้อน หยก โอม ต่อมาก็รู้จักมากขึ้นเยอะค่ะ
ครูชื่อครูสมพิศ และให้ทำแบบฝึกหัด ก-ฮ และตั้งกลุ่ม
มีชื่อกลุ่มเป็นผลไม้ต่าง ๆ และทำกิจกรรมร่วมกัน

โบราณว่า ตัดขารักษาชีพ

ในชีวิตของเรา บางครั้งต้องเสียสละความสุขส่วนน้อย เพื่อรักษาความสุขส่วนใหญ่ วันนี้มีเรื่องต้องทำแบบนี้ เป็นครั้งที่ตัดสินใจยากจริง ๆ และคนทั้งโลกคงบอกว่าแปลก เพราะกรณีของผมไม่เหมือนใคร ภรรยาเองก็ยังไม่เห็นด้วยเลย ผมเองก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีใครทำเลย ในกรณีแบบนี้ ก็คงต้องดูผลว่าการเสียสละ ความสุขส่วนน้อยจะรักษา ความสุขส่วนใหญ่ให้อยู่ได้หรือไม่ คำที่คล้ายกันคือ เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย ที่ต้องแลกก็เพื่อ ครอบครัว และ สุขภาพจิต